Wybraliśmy się samochodem do Johor Bahru, malezyjskiego miasta położonego przy singapurskiej granicy i tam też zatrzymaliśmy się na nocleg (Citrus Hotel, polecamy!-genialna lokalizacja, bardzo dobre warunki mieszkaniowe, bardzo miła obsługa, a to wszystko w rozsądnej cenie). Sobotnie, słoneczne popołudnie upłynęło nam na zwiedzaniu miasta, wieczorową porą udaliśmy się do restauracji na pyszną, malajską kolację i spacerowaliśmy po uliczkach Little India. O ile w dzień Johor Bahru zachwyciło nas egzotyką, klimatem nadmorskiego miasta, zapachami ulicznych restauracji, kolorami ras i narodowości, o tyle wieczorową porą zrobiło się lekko nieprzyjemnie - nie czuliśmy się super bezpieczni, choć oczywiście nie byliśmy też niczym zagrożeni. Niestety, wszyscy zwracali na nas uwagę, a po ulicach tłumnie szwędali się Azjaci, nie brakowało też bardzo widocznych i zachęcających Tatę do skorzystania z usług prostytutek...A to nowość w Malezji, pierwszy raz widziana! W każdym razie cieszymy się, że zobaczyliśmy Johor Bahru wieczorową porą, by następnie wrócić do hotelu i zjeść, bardzo nieprzyzwoicie, pyszny torcik!
SINGAPUR, Singapur...Następnego dnia od samego rana padał deszcz, więc niespiesznie zebraliśmy się na podbój miasta Lwa dopiero przed południem. Myśleliśmy co prawda, że przejście przez granicę okaże się sprawniejsze i zajmie mniej czasu, a tymczasem trochę zajęło przeprawienie się przez granicę malezyjską, po której przejściu udaliśmy się do jednego z licznych autobusów, które zawiozły nas wprost na granicę singapurską. Tam znowu staliśmy w kolejce, wypełnialiśmy "white carte" (na szczęście Polacy mogą przebywać na terytorium Singapuru 90 dni bez wizy), a po przekroczeniu granicy znów udaliśmy się do jednego z autobusów, które dowożą do miasta. Po długim oczekiwaniu w kolejce udało nam się w końcu wsiąść w ciemno do jednego z pojazdów, by następnie wysiąść z niego na drugim przystanku, kiedy to naszym oczom ukazało się metro! Brzdące okazały się być bardzo dzielnymi podróżnikami i przez cały ten czas nie usłyszeliśmy z Ich usteczek żadnego dźwięku zniecierpliwienia czy narzekania, nawet - o dziwo!- ani raz nie wypowiedzieli słowa "nie" tudzież "bye bye!", które mówią, kiedy coś Im się nie podoba i chcą natychmiast zakończyć z czymś przygodę! Będąc w metrze (które ma świetnie rozwiniętą sieć, kilka linii i oznakowane jest tak, że niewidomy by trafił!) skontaktowaliśmy się z pewną Polką...i za niespełna godzinę spotkaliśmy się z Kurą i Przychówkiem w Botanic Gardens! Bardzo miło spędziliśmy czas spacerując alejkami Ogrodu i słuchając singapurskich opowieści towarzystwa! Później Przychówek dzielnie bawił się z Brzdącami na placu zabaw pokrytym piaskiem - piszę "dzielnie", gdyż dzieciaki dzieli 8 lat różnicy...nikomu to jednak nie przeszkadzało, a Juniory były zachwycone zabawą i wydawały się być zaskoczone, że Przychówek mówi w Ich ojczystym języku! Podczas rozmów z Kurą poznaliśmy nieco Singapur od kuchni, Przychówek wraz z mamą ambitnie odpowiadali na nurtujące nas pytania dotyczące życia w mieście Lwa. Nie będę się tu rozpisywać o naszych rozmowach i kurzych opowieściach - ale jeśli jesteście nimi zainteresowani, zapraszam do lektury bloga http://azjaodkuchni.blogspot.com/ Kurze i Przychówkowi bardzo dziękujemy raz jeszcze za spotkanie! Szkoda, że nie udało nam się poznać Żywiciela...mamy nadzieję, że następnym razem się uda - może w Kuala Lumpur :)?
Następnie udaliśmy się metrem na Marina Bay, gdzie ukazały nam się drapacze chmur i...słonie! Tata z wielkim przejęciem próbował dostrzec uliczny tor wyścigowy Formuły 1 i z radością oglądał jego trybuny. Spacerując po Marina Bay nie mogliśmy się napatrzeć na pięknie przystrojone choinki, ciekawie kontrastujące z przydrożnymi palmami, na zachwycające wieżowce (chociaż wcale nie jestem fanką nowoczesnej architektury) i morze...Szkoda tylko, że niebo nie zachwyciło nas swym błękitem i na zdjęciach to wszystko prezentuje się szaro-buro i ponuro - w rzeczywistości było piękniej! Udaliśmy się na Skypark - taras widokowy na jednym z hoteli...i tu dopiero widok zaparł nam dech w piersiach!!! Na szczęście, Brzdąc Wiktorkowy* słodko spał w wózku (nie byliśmy pewni, jak zareaguje po ostatnich ekscesach na punkcie widokowym Menary KL Tower), a Antoś był tak podniecony widokiem Singapuru wieczorową porą, że szalał z radości! My też prawie oszaleliśmy...również dlatego, że stojąc na dachu świata, dzięki choinkom i cicho rozbrzmiewającej tam świątecznej muzyce, zdaliśmy sobie sprawę, że już za tydzień Święta, powrót do domu...A tymczasem palmy, tropikalny klimat i "wielki świat" małego przecież Singapuru...Z błogim poczuciem raz jeszcze udaliśmy się na spacer przetartą już ścieżką w Marina Bay, a później pojechaliśmy na Orchard Road - najdłuższą ulicę, przy której mieszczą się największe galerie, centra handlowe, restauracje...i chyba najbardziej rozświetloną w całym Singapurze!!!
W ciągu jednego dnia, na singapurskiej ziemi spotkaliśmy więcej Polaków niż przez 5 miesięcy życia w Malezji (nie licząc, oczywiście, koktajlu w Ambasadzie)! Zmęczeni, ale szczęśliwi i pełni wrażeń wróciliśmy do hotelu...i zasnąć nie mogliśmy, nie mogąc doczekać się jutra :)
*Brzdąc Wiktorkowy wkrótce się obudził i towarzyszył nam do późnych godzin - zasnął ponownie dopiero w swoim hotelowym łóżeczku...z kolei Antoś zasnął wkrótce po przebudzeniu się Brata i spał aż do dnia następnego!
