ZOO świetnie zorganizowane, chociaż momentami czuło się aż przesyt tych wszystkich budek z napojami, lodami, souvenirami i koszmarnymi magnesikami (choć w dobrej cenie, trzy za 10zł;)). Juniory świetnie się spisały, spędziły w wózkach ponad 3h zafascynowane głównie...autobusikami, które jeździły po ZOO! Na szczęście było ich tak dużo i jeździły z taką częstotliwością (stale mając komplet lub prawie komplet pasażerów), że Brzdące nie miały czasu na nudę i co chwila wołały radośnie "brr brr", wskazując na autobusy! W tym czasie mogliśmy spokojnie poruszać się po ZOO:) Właściwie, zwierzaki jak zwierzaki, ale piękna, bujna, tropikalna roślinność i dźwięki całej tej fauny i flory robiły niesamowite wrażenie:) że o sawannie nie wspomnę...Nie lada atrakcją były też dla innych odwiedzających ZOO same Juniory, co chwilę ktoś przychodził, pytał "TWIN?", dotykał Ich po buziach, machał do nas, mówił, jakie są "cute", itp. Apropos, stąd adres tego bloga...Twinsy, bo odkąd przylecieliśmy do Malezji, nie ma dnia, żeby ktoś nie podszedł do nas i nie zapytał: "twin?" Dalsza część nazwy, czyli "w podróży", wzięła się stąd, że...po prostu podróż była pierwszą rzeczą, która przyszła mi na myśl:) Oczywiście, Tata uważa, że tak nasze Brzdące, jak i my nie jesteśmy w podróży, bo przecież zamieszkaliśmy tutaj, tu ma pracę...dla mnie jednak pobyt tutaj jest nieustającą podróżą:) I tego się trzymajmy!
Wracając do ZOO...Było super, Juniory momentami przejawiały też zainteresowanie zwierzątkami;) więc przyjmijmy, że cel został osiągnięty! A najbardziej podobały Im się chyba kolorowe rybki;) Co prawda Antoni, kiedy tylko zauważył żyrafę, słonia i nosorożca krzyczał: "nie, nie, nieee!" i oscentacyjne odwracał się, ale przynajmniej było wesoło:) Biedaczysko, potem miało ciężką noc, budził się z płaczem...może śniły Mu się tabuny dużych zwierząt?! Z ZOO, a właściwie z sawanny, bo ją zostawiliśmy sobie na koniec, przepędziły nas czarne chmury i takie nagłe ataki duszności...Już po chwili zaczął padać tropikalny deszcz, a właściwie z nieba zaczęła płynąć ściana wody. Oczywiście, Brzdące wiedziały już, że "to deszczyk robi kap kap", więc my czym prędzej udaliśmy się na parking. W wielkim deszczu, zadowoleni i wypoczęci, wracaliśmy do domu.
