Najpierw powiedzieliśmy "hello" żyrafom, a w gwoli ścisłości - tylko Antoni się przywitał, Wiktor na sam widok żyrafek zaczął płakać...Pech chciał, że sąsiadami żyrafy były słonie - ich widok tylko spotęgował wiktorkowy płacz, który zdołały ukoić ptaki wylęgujące się przy pobliskim jeziorze. Niestety, wkrótce spotkaliśmy sarny i znów rozległo się głośne wycie (bynajmniej nie saren). Cóż, Wiki, który tak lubi oglądać zwierzęta w książeczkach, na żywo bał się każdego, które było większe od Niego...Dopiero po jakimś czasie przełamał swój strach. Z kolei Antoś od początku z zainteresowaniem oglądał wszystkie zwierzęta, cieszył się na widok każdego z nich, nawet długaśnego węża, którego z pasją naśladował ("pssssss", bo przecież tak robi wąż:)). Po długim spacerze po ZOO dotarliśmy do mini Zoo, gdzie znów wypuściliśmy nasze Gady "na wolność" - tam z zainteresowaniem przyjrzały się jedynie konikowi, a większą od pozostałych zwierzątek atrakcję stanowiła kolorowa ściana, wzdłuż której cała trójka biegała jak szalona:)
Powrót z ZOO był zaskakująco krótki i sprawny, bez żadnych korków (wow!). Oczywiście, mijaliśmy korek samochodów czekających na wjazd do galerii handlowej...ale tylko mijaliśmy!!!
PS. Po niespełna godzinie oczekiwania na przejaśnienie się, podeszliśmy do informacji ZOO z zapytaniem, kiedy przestanie padać;) Pani nie znała odpowiedzi na to pytanie, ale powiedziała, że jeśli nie przestanie, to jutro możemy wejść na tych samych biletach (czyli z tymi samymi "bransoletami"). Oczywiście, nie moglibyśmy przyjechać ze względu na brak czasu (praca Taty), ale był to sprawiedliwy układ!
PS2. Tata zapytał naszą koleżankę, czy w Jej mieście w Indiach jest ZOO. Odpowiedziała, że tak, oczywiście, mają ZOO, ale...nie ma zwierząt, już nie żyją;)
